Güzel Kalmalı İnsan

Bir varsın, bir yoksun

Bir açsın, bir toksun

Bazen sensin, bazen ötekisin

Hala varken kendinde yoksun

Herkese çok iken kendine azsın

Başkasına yakın kendine uzaksın.

Bir masalsın sonra gerçek

Kendinden kaçarken başkasına yakalanırsın

Sende bir adımda bu dünyadan gelip geçensin.

Bir isimle kalırsın ya da bir sokak adında yaşarsın.

Bir şiirde anarlar seni ya da bir şiirle anarlar.

Belki bir hiç gibi yaşamadın sayarlar.

Yok sayarlar..

Doğmadın sayarlar.

Ana rahmine düşmedin,

Banamı görmedin,

Hayatın zorluklarını çekmedin sayarlar..

Bedenin toprağa değdiği an var olursun.

Üzerine toprak atarlar yok olursun..

Yaşarken kendine ölü,

Ölürken ise onların gömdüğüsün.

Geride  bıraktığın  senin sevdiklerin,

Ölürken ise onların sevdikleri.

Geride sadece hayatın kırıntıları kalır sende.

Sen hikayene yabancı kalansın..

Bir sen anlarsın seni

Birde sen anlamazsın kendini.

Kelebekler konar ömrüne.

Kuşlar öper göğsünden..

Bir çiçek dikerler mezarına,

Sonra suyunu dökmesini beklersin..

Ve..

Ve bir deri bir kemik kurumuştur.

Sahi sen bilir misin insan eti nasıldır?

Bekletilmemeli insan dediğin..

Eskitilmemeli..

Güzel kalmalı insan güzel.

Açılmamış bir kitap kokusu gibi güzel.

Yeni doğmuş bir bebek gibi güzel.

Kaçak çay tadında,

Güzel kalmalı insan güzel.

İnsandan uzak kendine yakın.

Bir mavi, bir siyah gözlü şiir gibi güzel kalmalı..